Language Studies

A Study of “Anoushirvan's Pandnamah” (Rahat Al-Insan) In Terms of Theme and Standard Character

Document Type : Research original ,Regular Article

Authors

faezeh Aghighi 1
zohreh zarshenas 2
farzaneh Goshtasb 3

1 Ph.D. Student in Iranology Foundation, University of Shahid Beheshti, Tehran, Iran

2 Professor, the Faculty member of the Institute of Humanities & Cultural Studies, the Head of Iranology Department, Tehran, Iran.

3 Associate Professor and Faculty Member of the Institute of Humanities & Cultural Studies,

https://doi.org/10.30465/ls.2023.32156.1881
Abstract
It has a remarkable and rich background, advisory writing in Iran, and inter alia, the pieces of evidence of that are the surviving advisories from the Sassanid period. Several factors in the first few centuries AH necessitated the advisory writing. It seems that, in the meantime, most of the authors of the early Persian advisories in Islamic Iran have tried to revive the concepts of ancient culture and tradition in an Islamic form and appearance. In terms of theme and standard character, the study of these advisories reveals significant points in this field. In the present article, an attempt has been made to examine the Anoushirvan's Pandnamah or Rahat Al-Insan, from these two viewpoints. The examination of the background of this type of research showed that this document has not been analyzed from these two aspects so far.. The advisory covers topics ranging from spiritual counseling to the acquisition of moral virtues and the skill of social behavior. The standard characters used in this advisory are mostly historical, mythical, and epic characters belonging to ancient Iran such as Anoushirvan, Kavad, as well as Ardashir, and so on. The methodology of the article is a library .

Keywords

Anoushirvan'
s Pandnamah"
Advice"
Rahat Al-Insan"
Standard Character"
"
Advisory"

Subjects

  1. منابع و ماخذ

    1. ابن مسکویه، احمد بن محمد(1359)، جاویدان خرد،ترجمه شرف الدین عثمان بن محمد قزوینی، به کوشش محمد تقی دانش پژوه، تهران: دانشگاه تهران
    2. اصفهانی، حمزه بن حسن(1346)، تاریخ پیامبران و شاهان(سنی الملوک الارض و الانبیا)، ترجمه جعفر شعار، تهران: انتشارات بنیاد فرهنگ ایران.
    3. بلعمی، ابوعلی محمد بن محمد بن بلعمی(1341)، تاریخ بلعمی، تکمله و ترجمه تاریخ طبری، به تصحیح محمد تقی بهار، به کوشش محمد پروین گنابادی، تهران: اداره کل نگارش وزارت فرهنگ.
    4. بهار، محمد تقی(1347)، ترجمة چند متن پهلوی. به کوشش محمد گلبن. تهران: مرکز نشر سپهر.
    5. پورداود، ابراهیم(1356)، یشت‌ها1، به کوشش دکتر بهرام فره‌وشی، چ3، تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
    6. تفضلی، احمد(1354)، مینوی خرد، تهران: انتشارات بنیاد فرهنگ ایران.
    7. جاماسب آسانا(1371)، متون پهلوی، گزارش سعید عریان، تهران: کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران.
    8. جوکار، نجف(1379)، «پندنامه انوشیروان در دیوان ابن یمین فریومدی و مقایسه با چند اثر ادبی دیگر»، شناخت،ش 28،صص 97-110.
    9. دبیرسیاقی، محمد(1351)، پیشاهنگان شعر پارسی(سده های سوم و چهارم و آغاز سده پنجم هجری)،چ اول، تهران: شرکت سهامی کتابهای جیبی با همکاری موسسه انتشارات فرانکلین.
    10. دوفوشه کور، شارل هانری(1377)، اخلاقیات: مفاهیم اخلاقی در ادبیات فارسی از سده سوم تا سده هفتم هجری، ترجمه محمد علی امیر مغزی، عبدالمحمد روح بخشان، تهران: مرکز نشردانشگاهی.
    11. دینوری، ابوحنیفه احمد بن داود(1366)، اخبار الطوال، ترجمه محمود مهدوی دامغانی، چ2، تهران: نشر نی.
    12. ژینیو، فیلیپ(1382)، اردوایراف‌نامه، متن پهلوی حرف نویسی، آوانویسی، ترجمه متن پهلوی، واژه نامه فیلیپ ژینیو، ترجمه و تحقیق ژاله آموزگار، تهران: معین و انجمن ایرانشناسی فرانسه.
    13. شعبانی،امامعلی و علی زارعی(1391)، «نسب و نسب سازی در سده های میانه تاریخ ایران؛دلایل و زمینه ها»، مطالعات تاریخ فرهنگی.پژوهش نامه انجمن ایرانی تاریخ،سال چهارم،شماره چهاردهم.صص 21-52.
    14. صفا، ذبیح الله(1363)، تاریخ ادبیات در ایران،چ 6، تهران: فردوسی، ج اول.
    15. طباطبایی، جواد(1394)، تاریخ اندیشه سیاسی در ایران ملاحظاتی در مبانی نظری، تهران: مینوی خرد.
    16. طبری، ابوجعفر محمد بن جریر(1351)، تاریخ الرسل و الملوک، ترجمه صادق نشات، تهران: بنگاه ترجمه و کتاب.
    17. عوفی، محمدبن محمد(1389)، تذکره لباب الالباب، از روی چاپ پروفسور براون، با مقدمه محمد قزوینی، تحقیقات و تعلیقات سعید نفیسی، چ اول،تهران: هرمس.
    18. فروزانفر، بدیع الزمان(1358)،سخن و سخنوران،چ 3، تهران
    19. محجوب، محمد جعفر(1342)، «مثنوی سرایی در زبان فارسی تا پایان قرن پنجم هجری»، زبان و ادب فارسی،ش66، صص 182-213.
    20. محمدی ملایری، محمد(1374)، فرهنگ ایرانی پیش از اسلام و آثار آن در تمدن و فرهنگ و ادبیات عربی. تهران: توس.
    21. محمدی، هاشم(1392)، «بدیع بلخی و پندنامه انوشیروان»، تحقیقات تمثیلی در زبان و ادب فارسی، ش15، صص31-46.
    22. مدبری، محمود(1370)، شرح احوال و اشعار شاعران بی دیوان در قرن های 3-4-5 هجری قمری،چاپ اول،تهران: پانوس.
    23. مزداپور، کتایون(1386)، اندرزنامه‌های ایرانی، تهران:دفتر پژوهشهای فرهنگی.
    24. میرزای ناظر،‌ابراهیم (1373) اندرز اوشنر دانا،ترجمه ابراهیم میرزای ناظر، تهران: انتشارات هیرمند، 1373
    25. میرفخرایی، مهشید(1389)، روایت پهلوی، تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
    26. میرفخرایی، مهشید(1392)، بررسی دینکرد ششم، تدوین کنندگان متن پهلوی: آذرفرنبغ فرخزادان، آذرباد ایمیدان، تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
    27. نفیسی، سعید(1313الف)، «پندنامه انوشیروان»، مجله مهر، سال دوم، شماره 2: صص181-188.
    28. نفیسی، سعید(1313ب)، «پندنامه انوشیروان»، مجله مهر، سال دوم، شماره 3: صص 254-263.
    29. نفیسی، سعید(1344)، تاریخ نظم و نثر در ایران و زبان فارسی تا پایان قرن دهم هجری، تهران: فروغی.
    30. هدایت، رضاقلی‌بن‌محمد هادی(1382)، مجمع الفصحا، به کوشش مظاهر مصفا، چ 2، تهران: امیرکبیر، بخش اول از جلد اول.
    31. یعقوبی، احمد ابن ابی یعقوب(1371)، تاریخ یعقوبی، مترجم: محمد ابراهیم آیتی، چ6، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.

     

    1. Skaked,Z.Safa;ANDARZ”Encyclopaedia Iranica,II/1, pp11-22 available online at http://www.iranicaonline.org/articles/andarz-precept-instruction-advice(accessed on 30 December 2012)
Language Studies
Volume 13, Issue 1 - Serial Number 25
spring and summer
September 2022
Pages 381-417

  • Receive Date 12 February 2023
  • Revise Date 07 March 2023
  • Accept Date 20 March 2023

Home

Guide for Authors

Submit Manuscript

Reviewers

Contact Us