بررسی ساختار فعل مرکب در گفتار کودکان سالم 5 تا 7 سال فارسی‌زبان

نوع مقاله : علمی-پژوهشی

نویسندگان

1 گروه زبان‌شناسی، دانشکده ادبیات، علوم انسانی و اجتماعی دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات تهران

2 استادگفتاردرمانی گروه گفتاردرمانی،دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم توانبخشی وسلامت اجتماعی

3 گروه گفتار درمانی، دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی

4 دانشیار گروه زبان‌شناسی دانشگاه تربیت مدرس

5 استادیار گروه مترجمی زبان‌ انگلیسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج

چکیده

گفتمان روایی یکی از شاخص‌ها و توانایی‌های اصلی ارتباط کلامی در جنبه‌های مختلف زندگی اجتماعی بشر است. روایت، به‌عنوان توصیف یا گزارش گفتاری یا نوشتاری از رویدادهای مرتبط، مهارتی چندبعدی است که می‌تواند سطح دانش زبانی و همچنین شناختی را نشان دهد. در این پژوهش با هدف بررسی فعل مرکب در کودکان 5 تا 7 ساله سالم فارسی زبان، 889 فعل مرکب از 107 نمونه گفتار آزاد براساس نظر دبیرمقدم (1376) تحلیل شده است. 52 نمونه گفتار را پسران و 55 نمونه گفتار را دختران تولید کرده‌اند. از سوی دیگر، 48 نمونه گفتار را کودکان 5 تا 6 سال و 59 نمونه گفتار را کودکان 6 تا 7 سال تولید کرده‌اند. کل گفته‌ها 17427 واژه را شامل می‌شود. نتایج پژوهش نشان داد بسامد «افعال مرکب ترکیبی» نسبت به «افعال مرکب انضمامی» در گروه سنی 5 تا 7 سال بیشتر است. همچنین، با بالارفتن سن در کودکان فاصله بین اجزای فعل مرکب و استفاده از افعال مرکب گذرا که دارای ساختار نحوی پیچیده‌تری هستند در گروه سنی 6 سال در مقایسه با 5 سال به عنوان شاخصی از رشد توانایی های زبانی افزایش می‌یابد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

A survey on the structure of compound verbs among the 5-to-7-year-old healthy Persian-speaking children's utterances

نویسندگان [English]

  • parisa bakhshandeh 1
  • reza nilipour 2
  • zahrasadat ghoreishi 3
  • Arsalan Golfam 4
  • Shahram Modarres Khiabani 5
1 PhD. Candidate of Linguistic Department, Islamic Azad University, Islamic Azad University Science and Research Branch, Tehran, Iran
2 Professor of Speech Therapy, Department of Speech Therapy, Faculty of Rehabilitation Sciences, University of Rehabilitation Sciences and Social Health
3 Department of Speech Therapy, Faculty of Rehabilitation Sciences, University of Rehabilitation Sciences and Social Health
4 Associate Professor, Department of Linguistics, Tarbiat Modares University
5 Assistant Professor at Karaj Azad University
چکیده [English]

The narrative discourse is one of the major parameters and capabilities of verbal interactions in various aspects of human's social life. Narration as the spoken or written description or report of relevant events is a multidimensional skill indicating the level of linguistic and cognitive knowledge.  In the present survey, with the aim of examining compound verbs among healthy Persian-speaking 5-to-7-year-old children,  889 compound verbs from 107 samples of spontaneous speeches based on Dabirmoghaddam's approach (1997), have been analysed.  All the productions included 17427 words. Regarding the outcomes of this research,  it has been shown that the frequency of " compositional compound verbs" compared to " incorporating compound verbs " is higher among the 5-to-7-year-olds. Furthermore, along with the growth in children's age, among the 6-year-olds compared to the 5-year-olds , a wider gap between the elements of the  compound verbs and the use of transitive compound verbs as a parameter indicating the linguistic aptitude development is noticed.

کلیدواژه‌ها [English]

  • compound verb
  • spontaneous speech
  • verb structure
  • transitivity
  • incorporation
  • compounding
احدی، ح.، نیلی‌پور، ر.، روشن، ب.، عشایری، ح. و جلالی، ش. (1393). « تصریف افعال در دوزبانه‌های دچار آسیب ویژۀ زبانی». شنوایی شناسی، دوره 23. شماره 1. 69-62.
انوری، حسن و حسن احمدی گیوی. (1379). دستور زبان فارسی. ج2. چاپ هجدهم. تهران: فاطمی.
باطنی، محمدرضا. (1381). توصیف ساختمان دستوری زبان فارسی. تهران: امیرکبیر.
دبیرمقدم، محمد. (1376). «فعل مرکب در زبان فارسی». مجله زبان‌شناسی. سال دوازدهم. 23 و24: 44-18.
دریاباری، ملیحه و همکاران. (1394). « بررسی صرف زمان افعال در گفتار کودکان طبیعی فارسی زبان ۳ تا ۵ ساله». نشریه اختلالات ارتباطی گفتار و زبان، سال چهارم شماره ۱.
طاهری اسکویی و همکاران. (1395). «رشد جنبه معنایی فعل در کودک فارسی زبان: مطالعه طولی». پژوهشکده علوم شناختی، گروه زبان شناسی شناختی. تابستان 1395، دوره  17، شماره  2؛ 116-106 .
طباطبائی، علاءالدین. (1384). «فعل مرکب در زبان فارسی». نامه فرهنگستان. شماره پیاپی 26: 34-26.
طباطبائی، علاءالدین. (1395). فرهنگ توصیفی دستور زبان فارسی. تهران: فرهنگ معاصر.
طبیب‌زاده، امید. (1391). دستور زبان فارسی براساس نظریۀ گروه‌های خودگردان در دستور وابستگی. تهران: نشر مرکز.
مشکوه‌الدینی، مهدی. (1366). دستور زبان فارسی بر پایۀ نظریۀ گشتاری. مشهد: انتشارات دانشگاه فردوسی.
ناتل‌خانلری، پرویز. (1351/1388). دستور زبان فارسی. تهران: انتشارات توس.
 
Bamberg, M., & Moissinac, L. (2003). Discourse development. In A. C. Graesser, M. A. Gernsbacher, & S. R. Goldman (Eds.), Handbook of discourse processes(pp. 395–438). Mahwah, NJ: Erlbaum.
Beliavsky, N. (2003). “The sequential acquisition of pronominal reference in narrative discourse”. Word, 54, 167-189.
Berman, R. A., & Slobin, D. I. (1994). Relating events in narrative: A crosslinguistic developmental study. Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum.
Boudreau, D. M. (2007). Narrative abilities in children with language impairments. In R. Paul (Ed.), Language disorders from a developmental perspective (pp. 331–356). Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.
Bruner, J. S. (1975). “The ontogenesis of speech acts”. Journal of Child Language, 2, 1-19.
Dooley, R., A. & Levinsohn, S., H. (2001). Analyzing Discourse: A Manual of Basic Concepts, Dallas, Sill International.
Hickmann, M. (1995). Discourse organization and the development of reference to person, space, and time. In P. Fletcher, and B. MacWhinney (Eds.), Handbook of child language (194–218). Oxford, UK:Blackwell.
IBM Corp. Released (2016). IBM SPSS Statistics for Windows, Version 24.0. Armonk, NY: IBM Corp.
Karimi, S. (1997). "Persian Complex Verbs: Idiomatic or Compositional?" lexicology. 3. Pp.273-318.
Kleinknecht, E., & Beike, D. R. (2004). “How knowing and doing inform an autobiography: Relations among preschoolers’ theory of mind, narrative, and event memory skills”. Applied Cognitive Psychology, 18, 745-764.
Levinsohn, S. H. (2015). Self-Instruction materials on narrative discourse analysis. Dallas: SIL International.
Loerts, H., Lowie, W., & Seton, B. (2020). Essential statistics for applied linguistics Using R or JASP (2nd edition). Macmillan International Higher Education.
Mäkinen, L., Loukusa, S., Nieminen, L., Leinonen, E., & Kunnari, S. (2014). The development of narrative productivity, syntactic complexity, referential cohesion and event content in four-to eight-year-old Finnish children. First Language, 34, 24–42.
Nilipour, R., Sima shirazi, T., Afshordi, N. & Kauschke, C. (2013). "Object and action naming: a study on persian-speaking children". Iranian Rehabilitation Journal, April, Volume 11, Number 17; Page(s) 28 To 34.
Ravid, D., & Tolchinsky, L. (2002). Developing linguistic literacy: A comprehensive model. Journal of child language, 29(2), 417-447.
Sperry, L. L., & Sperry, D. E. (1996). Early development of narrative skills. Cognitive Development, 11, 443-465.
دوره 12، شماره 1
شهریور 1400
صفحه 1-27
  • تاریخ دریافت: 10 خرداد 1400
  • تاریخ بازنگری: 10 شهریور 1400
  • تاریخ پذیرش: 27 شهریور 1400
  • تاریخ اولین انتشار: 30 شهریور 1400